Begin volgend jaar geef ik in Amsterdam een workshop 'Moederboek schrijven'. Mijn missie is alle moeders aan het schrijven te krijgen. Over zichzelf. In het decembernummer van Ouders van Nu een artikel (en kortingscode voor workshop) over het schrijven van zo'n dagboek.

'Zit het moederschap jou, net zoals de meeste moeders, niet elk uur van de dag als gegoten? Weet je wat helpt? Schrijven! Woorden vinden voor gedachten en gevoelens waarvan je niet eens wist dat ze er waren. Dat geeft inzicht en nog beter: dat lucht op. Sabine Wisman, schrijfdocent en schrijver van Hoera, ik ben geen perfecte moeder, leert het je.'

De workshop van 10 september is exclusief voor aspirant kinderboekenschrijvers. Altijd al een kinderboek willen schrijven? Meld je dan nu aan!

‘Je hoofdpersoon wil vooral leuk doen,’ zei een docent tijdens de schrijfopleiding. ‘Er zit verder geen emotie in.’ Dat was niet prettig om te horen. Mijn twaalfjarige hoofdpersoon, die barstte van de emotie! Mijn hoofdpersoon, dat was ik op twaalfjarige leeftijd. Maar wat ik wist en voelde, kreeg ik niet op papier. Ik zag het, maar de lezer niet. En toen ik eens goed keek, zag ik het ineens ook een stuk minder. Het zat nog veilig weggestopt en was niet overgebracht op papier.

Zoek de heftige emoties. Heb je het lef om uit je emoties te putten? Wil je naast de prettige emoties, de minder prettige emoties ook overbrengen? Schrijf dan niet alleen over gisteren of vorig jaar. Ook niet over toen je vier was. Schrijf, bijvoorbeeld, over je puberteit. Geen volwassene die geen heftige emoties onderging in zijn of haar puberteit. Ga daar naar waar verdriet, schaamte, boosheid en eenzaamheid zit. Ga daar naar waar je niet naartoe durft.

Sleutelmomenten. Mijn manuscript over die twaalfjarige was nog lang niet af. Ik bleef boven het personage zweven. Er was tijdens het schrijven geen moment geweest, dat ik nerveus werd. Er kwam niks van verdriet, schaamte of boosheid naar boven drijven. Blijkbaar moest eerst de eerste versie staan. Als die eenmaal staat, dringt soms pas goed door waar je personage echt mee worstelt. Daar kan je in een tweede versie aan werken. Zet schijnwerpers op sleutelmomenten, op emotionele scènes, op daar waar het schuurt. 

Auto-emotio Niemand groeit zonder kleerscheuren groot. Niemand wordt zonder lijden oud. Je hoeft niet groots te lijden om een goede schrijver te worden. Maar je moet wel weten hoe lijden werkt. En iedereen heeft momenten van lijden gehad: vriendschappen die verloren gingen, ouders die scheidden, ernstige ziekten, onbeantwoorde liefdes, bedrog. Daar zitten de emoties. Het gaat niet om het lijden, maar dat je het bekijkt, schudt, voelt, besnuffelt. Dat je je er bewust van bent en het niet meer wegduwt nu, als volwassene, maar de emotie gebruikt in je schrijven.

Autobio is hier geen vereiste. Maar auto-emotio wel. Doe! Durf! Vooral dat laatste.

Stap voor stap werken aan je eerste prentenboek. Voor de eendags-workshop 'Prentenboek' van vandaag ontleedde ik het proces. De cursisten waren enthousiast, dus in het voorjaar wordt de workshop weer gehouden. Wat een talent zat er weer tussen. En wat een creativiteit.